Bant oranı neden kullanılır?
Hiperspektral sensörler yüzlerce dar banttan yansıma ölçer. Belirli minerallerin soğurma özellikleri, iki bandın oranı alındığında öne çıkar. Oran, aydınlatma ve topografya kaynaklı parlaklık farklarının bir bölümünü bastırır.
Kil mineralleri 2200 nm çevresinde, demir oksitler 850–900 nm aralığında, silis ise 8000–9000 nm civarında belirgin özellik gösterir. SWIR ve VNIR bölgeleri bu nedenle alterasyon haritalamada temel alınır.
İndeks seçimi ve eşikler
İndeks değerleri sahaya, sensöre ve atmosferik düzeltmeye göre ölçek değiştirir. Sabit eşikler yerine, görüntü içindeki dağılım (yüzdelikler) ve bilinen litolojik referanslar birlikte kullanılmalıdır.
Bitki örtüsü, yoğun olduğu alanlarda alterasyon sinyalini örter. NDVI benzeri bir maske ile bitki pikselleri ayrılmadan yapılan indeks haritası, yanlış anomali üretir.
Mineral eşleme ile indeks arasındaki fark
Bant oranı tabanlı indeksler hızlı ve yorumlanabilir bir ön harita verir. Spektral eşleştirme (ör. USGS kütüphanesi) ise mineral imzalarını piksel bazında karşılaştırır ve daha ayrıntılı sınıflama sağlar.
İki yaklaşım birbirinin yerine geçmez. İndeksler saha öncesi hedef belirlemede, eşleştirme ise raporlanan mineral topluluklarının doğrulanmasında kullanılır.
Raporlama ve belirsizlik
Alterasyon haritası, tek başına maden potansiyeli kanıtı değildir. Saha doğrulaması, jeokimya ve jeofizik ile birlikte değerlendirilmelidir. Raporlarda kullanılan bantlar, yazılım sürümü ve eşik değerleri açıkça yazılmalıdır.
Bulutluluk, mevsim ve sensör açısı sonucu değiştirir. Bu nedenle her harita için veri kalitesi notu ve belirsizlik sınıfı verilir.